دیگر هوای سخن گفتن به سر نداشتند دیاری ناآشنا را راه می پرسید.

سپیده دمان را دیدم

که بر گرده ی اسبی سرکش بر دروازه ی افق به انتظار ایستاده بود

و آنگاه سپیده دمان را دیدم که نالان و نفس گرفته، از مردمی که

و در آن هنگام با خشمی پرخروش به جانب شهر آشنا نگریست

و سرزمین آنان را به پستی و تاریکی جاودانه دشنام گفت.