و قحبه یی از قعر شب با صدای بیمارش آوازی ماتمی می خواند.

خنده ها چون قصیل خشکیده خش خش مرگ آور دارند.

سربازان مست در کوچه های بن بست عربده می کشند

علف های تلخ در مزارع گندیده خواهد رست

و باران های زهر به کاریزهای ویران خواهد ریخت،

مرا لحظه یی تنها مگذار