و باران های زهر به کاریزهای ویران خواهد ریخت،

سربازان مست در کوچه های بن بست عربده می کشند

و قحبه یی از قعر شب با صدای بیمارش آوازی ماتمی می خواند.

علف های تلخ در مزارع گندیده خواهد رست

مرا لحظه یی تنها مگذار

مرا از زره نوازشت رویین تن کن.

من به ظلمت گردن نمی نهم