مرا لحظه یی تنها مگذار

و قحبه یی از قعر شب با صدای بیمارش آوازی ماتمی می خواند.

علف های تلخ در مزارع گندیده خواهد رست

و باران های زهر به کاریزهای ویران خواهد ریخت،

مرا از زره نوازشت رویین تن کن.

من به ظلمت گردن نمی نهم

جهان را همه در پیراهن کوچک روشنت خلاصه کرده ام