ای همسفر که راز قدرت های بی کران تو بر من پوشیده است! مرا به شهر سپیده دم، به واحه ی پاکی و راستی بازگردان! مرا به دوران ناآگاهی خویش بازگردان تا علف ها به جانب من برویند

ای دستان بی غبار پرپرهیزی که مرا به هنگام نوازش های مادرانه از جفت آگاهی به وجود دشمنان و سیاه دلان غرقه ی اندوه می کنید! مرا به ایمان دوران جنینی خویش بازگردانید تا دیگرباره با کلماتی که کنون جز از فریب و بدی سخن نمی گوید، سرود نیکی و راستی بشنوم.

تا من به سان کندو با نیش شیرین هزاران زنبور خرد از عسل مقدس آکنده شوم،

تا چون زنی نوبار

با وحشتی کیف ناک