تا من به سان کندو با نیش شیرین هزاران زنبور خرد از عسل مقدس آکنده شوم،

ای دستان بی غبار پرپرهیزی که مرا به هنگام نوازش های مادرانه از جفت آگاهی به وجود دشمنان و سیاه دلان غرقه ی اندوه می کنید! مرا به ایمان دوران جنینی خویش بازگردانید تا دیگرباره با کلماتی که کنون جز از فریب و بدی سخن نمی گوید، سرود نیکی و راستی بشنوم.

ای همسفر که راز قدرت های بی کران تو بر من پوشیده است! مرا به شهر سپیده دم، به واحه ی پاکی و راستی بازگردان! مرا به دوران ناآگاهی خویش بازگردان تا علف ها به جانب من برویند

تا چون زنی نوبار

با وحشتی کیف ناک

نخستین جنبش های جنین را به انتظار هیجان انگیز تولد نوزادی دلبند مبدل کنم که من او را بازیافتگی خواهم نامید. هم بستر ظلمانی ترین شب های از دست دادگی! من او را یازیافتگی نام خواهم نهاد.