با وحشتی کیف ناک

ای همسفر که راز قدرت های بی کران تو بر من پوشیده است! مرا به شهر سپیده دم، به واحه ی پاکی و راستی بازگردان! مرا به دوران ناآگاهی خویش بازگردان تا علف ها به جانب من برویند

تا من به سان کندو با نیش شیرین هزاران زنبور خرد از عسل مقدس آکنده شوم،

تا چون زنی نوبار

نخستین جنبش های جنین را به انتظار هیجان انگیز تولد نوزادی دلبند مبدل کنم که من او را بازیافتگی خواهم نامید. هم بستر ظلمانی ترین شب های از دست دادگی! من او را یازیافتگی نام خواهم نهاد.

۱۳۳۸