« عموصحرا! پسرات کو؟»

در باغو بسه بود

دم باغ نشسه بود:

« لب دریان پسرام.

دخترای ننه دریا رو خاطرخوان پسرام.

طفلیا، تنگ غلاغ پر، پاکشون