می ریزن اشکای شور

طفلیا شب تا سحر گریه کنون

خوابو از چشم به دردوخته شون پس می رونن

توی دریای نمور

می خونن آخ که چه دل دوز و چه دل سوز می خونن! :

« دخترای ننه دریا! کومه مون سرد و سیاس