کمون رنگه به رنگش دیگه بیرون نمیاد،

رستم از شانومه رفت:

تو هوا وقتی که برق می جه و بارون می کنه

رو زمین وقتی که دیب دنیارو پرخون می کنه

سوار رخش قشنگش دیگه میدون نمیاد.