تا بدیده است دل آن حسن پری زاد مرا

بر کسی کز لطفش تن همگی جان شده است

مگرش دل سحری دید بدان سان که وی است

که از آن دیدنش امروز بدین سان شده است

شیشه بر دست گرفته است و پری خوان شده است

بر درخت تن اگر باد خوشش می نوزد

پس دو صد برگ دو صد شاخ چه لرزان شده است