برو مرد بیدار؛ اگر نیست کس

به سودای عزلت در خانه بست،

ببینی که از هول شب، اشک آب

بتوفد چنان کوره ی آفتاب.

که دل با تو دارد، ممان یک نفس!

تو گل جویی ای مرد و ره پرخس است

شکرخواه را، حرف تلخی بس است!