نفس کوچک باد بود و حریر نازک مهتاب بود

و جنبش اش به نسیمی می مانست از بوی علف های آفتاب خورده پر،

که پرده های شکوفه را به زیر می افکند تا دانه ی نارس آشکاره شود.

و فواره ی باغ بود که با حرکت های بازوهای نازکش بر آبگیر خرد می رقصید

و عروس تازه بر پهنه ی چمن بخفت، در شب نیمه ی چارمین

و در آن دم، من در برگچه های نو رسته بودم