و ای بسا که در آب های ژرف

و عروس تازه بر پهنه ی چمن بخفت، در شب نیمه ی چارمین

و در آن دم، من در برگچه های نو رسته بودم

یا در نسیم لغزان

و نفس بادی که شکوفه ی کوچک را بر درخت ستبر می جنباند در من ناله می کرد

و چشمه های روشن باران در من می گریست