و عروس تازه که در شب نیمه ی چارمین بر بستر علف های نو رسته خفته بود

و چشمه های روشن باران در من می گریست

نفس کوچک باد بود و حریر نازک مهتاب بود و فواره ی باغ بود

با آتشی در نهادش، از احساس مردی در کنار خویش بر خود بلرزید

و من برگ و برکه نبودم

نه باد و نه باران