با آتشی در نهادش، از احساس مردی در کنار خویش بر خود بلرزید

نفس کوچک باد بود و حریر نازک مهتاب بود و فواره ی باغ بود

و عروس تازه که در شب نیمه ی چارمین بر بستر علف های نو رسته خفته بود

و من برگ و برکه نبودم

نه باد و نه باران

ای روح گیاهی! تن من زندان تو بود