نه باد و نه باران

و عروس تازه که در شب نیمه ی چارمین بر بستر علف های نو رسته خفته بود

با آتشی در نهادش، از احساس مردی در کنار خویش بر خود بلرزید

و من برگ و برکه نبودم

ای روح گیاهی! تن من زندان تو بود

و عروس تازه، پیش از آن که لبان پدرم را بر لبان خود احساس کند

از روح درخت و باد و برکه بار گرفت، در شب نیمه ی چارمین