چون زاده شدم چشمانم به دو برگ نارون می مانست،

و من شهری بی برگ وباد را زندان خود کردم

بی آنکه خاطره ی باد و برگ از من بگریزد.

رگانم به ساقه ی نیلوفر، دستانم به پنجه ی افرا

و روحی لغزنده به سان باد و برکه، به گونه ی باران

و چندان که نارون پیر از غضب رعد به خاک افتاد دردی جانگزا چونان فریاد مرگ در من شکست