ای عجب اندر خم چوگان کیست

چون بگفتم یاسمن خندید و گفت

بیخودم من می ندانم کان کیست

می دود چون گوی زرین آفتاب

ماه همچون عاشقان اندر پیش

فربه و لاغر شده حیران کیست

ابر غمگین در غم و اندیشه است