چرا که چون نوشته آید و بادی به بیرونش افکند

من به خلوت خویش از برایش شعرها می خوانم

که از سر احتیاط هرگزا بر کاغذی نبشته نمی شود.

از غضب پوست بر اندام خواننده بخواهد درید.

گرچه از قافیه های لعنتی در این شعرها نشانی نیست؛