روزی فی المثل، قطعه یی ساز کرده بر پاره ی کاغذی نوشتم

باری، خشم خواننده ازآنروست که ما حقیقت و زیبایی را با معیار او نمی سنجیم

و بدینگونه آن کوتاه اندیش از خواندن هر شعر سخت تهی دست بازمی گردد.

که قضا را، باد، آن پاره کاغذ به کوچه درافکند،

پیش پای سیاه پوش مردی که از گورستان بازمی آمد

به شب آدینه، با چشمانی سرخ و برآماسیده چرا که بر تربت والد خویش بسیار گریسته بود.