[به هنگامی که آخرین کلمات تاریک غمنامه ی گذشته را با شبی که در گذر است

تا بگذرم.

روزی که این چنین به زیبایی آغاز می شود

به فراموشی باد شبانه سپرده ام]،

از برای آن نیست که در حسرت تو بگذرد.

تو باد و شکوفه و میوه یی، ای همه ی فصول من!