بر من چنان چون سالی بگذر

به فراموشی باد شبانه سپرده ام]،

از برای آن نیست که در حسرت تو بگذرد.

تو باد و شکوفه و میوه یی، ای همه ی فصول من!

تا جاودانگی را آغاز کنم.

۱۱ تیر ۱۳۴۲