آرزوی مرا با خود

قطاری که نیم شبان نعره کشان از ده ما می گذرد

آسمان مرا کوچک نمی کند

و جاده یی که از گرده ی پل می گذرد

به افق های دیگر نمی برد.

آدم ها و بوی ناکی دنیاهاشان