دیری بود تا مصرف کرده بودم.

از ریشخند امیدم باشد.

سهمی را که از خدا داشتم

پس، صعود روان را از تن خویش نردبانی کردم.

به گشاده دستی دست به مصرف خود گشودم

تا چندان که با فراز تیزه فرودآیم خود را به تمامی رها کرده باشم.