تا چندان که با فراز تیزه فرودآیم خود را به تمامی رها کرده باشم.

دیری بود تا مصرف کرده بودم.

پس، صعود روان را از تن خویش نردبانی کردم.

به گشاده دستی دست به مصرف خود گشودم

تا مرا گساریده باشم تا به قطره ی واپسین.

پس، من، مرا صعودافزار شد؛ سفرتوشه و پای ابزار.

من، مرا خورش بود و پوشش بود.