تا مرا گساریده باشم تا به قطره ی واپسین.

پس، صعود روان را از تن خویش نردبانی کردم.

به گشاده دستی دست به مصرف خود گشودم

تا چندان که با فراز تیزه فرودآیم خود را به تمامی رها کرده باشم.

پس، من، مرا صعودافزار شد؛ سفرتوشه و پای ابزار.

من، مرا خورش بود و پوشش بود.

به راهی سخت صعب، مرا بارکش بود به شانه های زخمین و پایکان پرآبله.