پس، من، مرا صعودافزار شد؛ سفرتوشه و پای ابزار.

به گشاده دستی دست به مصرف خود گشودم

تا چندان که با فراز تیزه فرودآیم خود را به تمامی رها کرده باشم.

تا مرا گساریده باشم تا به قطره ی واپسین.

من، مرا خورش بود و پوشش بود.

به راهی سخت صعب، مرا بارکش بود به شانه های زخمین و پایکان پرآبله.

تا به استخوان سودم اش.