من، مرا خورش بود و پوشش بود.

تا چندان که با فراز تیزه فرودآیم خود را به تمامی رها کرده باشم.

تا مرا گساریده باشم تا به قطره ی واپسین.

پس، من، مرا صعودافزار شد؛ سفرتوشه و پای ابزار.

به راهی سخت صعب، مرا بارکش بود به شانه های زخمین و پایکان پرآبله.

تا به استخوان سودم اش.

چندان که چون روح به سرمنزل رسید از تن هیچ مانده نبود.