به راهی سخت صعب، مرا بارکش بود به شانه های زخمین و پایکان پرآبله.

تا مرا گساریده باشم تا به قطره ی واپسین.

پس، من، مرا صعودافزار شد؛ سفرتوشه و پای ابزار.

من، مرا خورش بود و پوشش بود.

تا به استخوان سودم اش.

چندان که چون روح به سرمنزل رسید از تن هیچ مانده نبود.

لاجرم به تنهایی خود وانهادمش به گونه ی مردارلاشه یی.