چندان که چون روح به سرمنزل رسید از تن هیچ مانده نبود.

من، مرا خورش بود و پوشش بود.

به راهی سخت صعب، مرا بارکش بود به شانه های زخمین و پایکان پرآبله.

تا به استخوان سودم اش.

لاجرم به تنهایی خود وانهادمش به گونه ی مردارلاشه یی.

تا در آن فراز از هر آنچه جسرگونه یی باشد میان فرودستی و جان،

پیوندی بر جای بنماند.