لاجرم به تنهایی خود وانهادمش به گونه ی مردارلاشه یی.

به راهی سخت صعب، مرا بارکش بود به شانه های زخمین و پایکان پرآبله.

تا به استخوان سودم اش.

چندان که چون روح به سرمنزل رسید از تن هیچ مانده نبود.

تا در آن فراز از هر آنچه جسرگونه یی باشد میان فرودستی و جان،

پیوندی بر جای بنماند.