تا در آن فراز از هر آنچه جسرگونه یی باشد میان فرودستی و جان،

تا به استخوان سودم اش.

چندان که چون روح به سرمنزل رسید از تن هیچ مانده نبود.

لاجرم به تنهایی خود وانهادمش به گونه ی مردارلاشه یی.

پیوندی بر جای بنماند.

تن، خسته ماند و رهاشده؛