که بلندی روح را به جز این راه نیست.

در خود فروریختم.

دریغا مسکین تن من! که پستش کردم به خیالی باطل

آنک تنم، به خواری بر سر راه افکنده!

وینک سپیدارها که به سرفرازی از بلندی انزوای من بر می گذرد