و امید و جسارت را در احشاء سیاه خویش می گوارد!

وینک باروی سنگی زندان،

به اعماق رسته و از بلندی ها برگذشته،

که در کومه های آزاده مردم از این سان به پستی می نگرد،

« آه، باید که بر این اوج بی بازگشت

در تنهایی بمیرم!»