بر دورترین صخره ی کوهساران، آنک «هفت خواهران» اند

که در دل افسایی غروبی چنین بیگاه،

در جامه های سیاه بلند، شیون کردن را آماده می شوند.

ستارگان سوگند می خورند گر از ایشان بپرسی که مرا دیده اند

به هنگامی که بر جنازه ی خویش می گریستم و

بر شاخساران آسمان