که روز تجربه از یاد می بری یکسر

سلاح مردمی از دست می گذاری باز

به دل نماند هیچ ات ز رادمردی اثر

مرا به دام عدو مانده ای به کام عدو

بدان امید که رادی نهم ز دست مگر؟

نه گفته بودم صدره که نان و نور، مرا