بدان امید که رادی نهم ز دست مگر؟

به دل نماند هیچ ات ز رادمردی اثر

مرا به دام عدو مانده ای به کام عدو

نه گفته بودم صدره که نان و نور، مرا

گر از طریق بپیچم شرنگ باد و شرر؟