دانست جان ز بویش کان یار مهربانست

چون سبز و خوش نباشد عالم چو تو بهاری

چون ایمنی نباشد چون شیر پاسبانست

چون کوفت او در دل ناآمده به منزل

آن کو کشید دستت او آفریده ستت

وان کو قرین جان شد او صاحب قرانست

او ماه بی خسوف ست خورشید بی کسوفست