مرا حکایت پیرار و پار پنداری

چو گاه رفعتم از رفعتی نصیب نبود

کنون چه مویم کافتاده ام به پست اندر؟

ز یاد رفته که با ما نه خشک بود نه تر؟

نه جخ شباهتمان با درخت باروری

که یک بدان سال افتاده از ثمر دیگر،