وقیح مایه درختی که می شکوفد بر

حکایتی ست که تکرار می شود به کرر.

نه فقر، باش بگویمت چیست تا دانی:

در آن وقاحت شورابه، کز خجالت آب

به تنگبالی بر خاک تن زند آذر!