به تنگبالی بر خاک تن زند آذر!

نه فقر، باش بگویمت چیست تا دانی:

وقیح مایه درختی که می شکوفد بر

در آن وقاحت شورابه، کز خجالت آب

تو هم به پرده ی مایی پدر. مگردان راه

مکن نوای غریبانه سر به زیر و زبر.