به وحشتی که بیفتی ز تخت چوبی خویش

تو را مس آید رویای پرتلالو زر؟

چه ت اوفتاده؟ که می ترسی ار به خود جنبی

ز عرش شعله درافتی به فرش خاکستر؟

به خاک ریزدت احجار کاغذین افسر؟

تو را که کسوت زرتار زرپرستی نیست