ز عرش شعله درافتی به فرش خاکستر؟

به وحشتی که بیفتی ز تخت چوبی خویش

به خاک ریزدت احجار کاغذین افسر؟

تو را که کسوت زرتار زرپرستی نیست

کلاه خویش پرستی چه می نهی بر سر؟

تو را که پایه بر آب است و کارمایه خراب