تو را که کسوت زرتار زرپرستی نیست

به وحشتی که بیفتی ز تخت چوبی خویش

به خاک ریزدت احجار کاغذین افسر؟

کلاه خویش پرستی چه می نهی بر سر؟

تو را که پایه بر آب است و کارمایه خراب

چه پی فکندن در سیل بار این بندر؟