چراغ علم ندیدی به هر کجا کشتند

حکایتی عجب است این! ندیده ای که چه سان

به تیغ کینه فکندندمان به کوی و گذر؟

زدند آتش هر جا به نامه و دفتر؟

زمین ز خون رفیقان من خضاب گرفت