زدند آتش هر جا به نامه و دفتر؟

حکایتی عجب است این! ندیده ای که چه سان

به تیغ کینه فکندندمان به کوی و گذر؟

چراغ علم ندیدی به هر کجا کشتند

زمین ز خون رفیقان من خضاب گرفت

چنین به سردی در سرخی شفق منگر!