ز راستی بنشانم فریب را برتر؟

مرا تو درس فرومایه بودن آموزی

که توبه نامه نویسم به کام دشمن بر؟

نجات تن را زنجیر روح خویش کنم

ز صبح تابان برتابم ای دریغا روی

به شام تیره ی رو در سفر سپارم سر؟

قبای دیبه به مسکوک قلب بفروشم