بر تختگاه ایوان

از هجوم پرنده ی بی پناهی

چون به خانه بازآیم

پیش از آن که در بگشایم

جلوه یی کن

با رخساری که باران و زمزمه است.

چنان کن که مجالی اندکک را درخور است،