و رهایی و رستگاری را

بر آستانه می نهند و

باران بی حاصل اشک

بر خاک،

از چارسوی بسیط زمین

پای درزنجیر و گم کرده راه می آیند،

گوش بر هیبت توفانی فریادهای نیاز و اذکار بی سخاوت بسته